ដំណើរផ្សងព្រេងរបស់លូមី ផ្សោតពណ៌សដំណើរផ្សងព្រេងរបស់លូមី ផ្សោតពណ៌ស

កាលពីយូរយារណាស់មកហើយ មានភូមិអ្នកនេសាទតូចមួយនៅមាត់ទន្លេមេគង្គ។ ផ្ទះនីមួយៗត្រូវបានសង់នៅលើសសរឈើ ហើយតម្រៀបគ្នាតាមមាត់ទន្លេ។ អ្នកភូមិរស់នៅដោយជិះទូកឈើតូចៗ ចេញទៅចាប់ត្រី។

នៅល្ងាចមួយ ព្រះអាទិត្យកំពុងលិចយឺតៗពីលើទន្លេ។ ផ្ទៃទឹកភ្លឺចែងចាំងពណ៌មាស។ នៅពេលនោះឯង កូនផ្សោតមួយក្បាលបានកើតមកនៅកន្លែងជ្រៅនៃទន្លេ។

ម្ដាយផ្សោតប្រើចុងច្រមុះរុញកូនតូចឡើងទៅលើផ្ទៃទឹកយ៉ាងថ្នមៗ។ កូនផ្សោតដកដង្ហើមជាលើកដំបូងក្នុងជីវិត។ «ហ្វូ!» តំណក់ទឹកតូចៗខ្ទាតឡើងទៅលើមេឃ។

ម្ដាយផ្សោតភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះខ្លួនកូនផ្សោតសដូចព្រិល។ នៅខាងឆ្វេងនៃថ្ងាស ក៏មានស្នាមតូចមួយពណ៌ខៀវខ្ចី រាងដូចព្រះចន្ទចំណិតដែរ។ ពេលពន្លឺថ្ងៃលិចប៉ះខ្លួនពណ៌ស កូនផ្សោតក៏ភ្លឺចែងចាំងដូចចង្កៀងតូចមួយ។

«កូនឈ្មោះលូមី» ម្ដាយផ្សោតនិយាយយ៉ាងទន់ភ្លន់។ «មានន័យថា សដូចព្រិល និងភ្លឺដូចពន្លឺ។»

សត្វក្នុងទន្លេនាំគ្នាមកជួបជុំម្ដងមួយៗ។ ហ្វូងត្រីពណ៌ប្រាក់ហែលជារង្វង់ ដូចកំពុងរាំ។ បង្គាតូចៗលោតឡើងពីលើទឹក។ សត្វស្លាបតូចមួយក្បាលនៅមាត់ទន្លេ ទុំលើមែកឈើ ហើយច្រៀងយ៉ាងពីរោះ។ ទាំងអស់គ្នាអបអរកំណើតរបស់លូមី។

ក្នុងចំណោមពួកគេ មានផ្សោតពណ៌ប្រផេះមួយក្បាលដែលចាស់ណាស់។ គឺតាមេឃ ដែលមានស្លាកស្នាមចាស់នៅលើព្រុយខ្នង។ តាមេឃមើលលូមីយ៉ាងយូរ រួចក៏ញញឹម។

«យូរណាស់មកហើយ ដែលគ្មានផ្សោតសកើតនៅក្នុងទន្លេនេះ។ ថ្ងៃណាមួយ ក្មេងនេះនឹងភ្ជាប់ទន្លេ និងមនុស្សឱ្យជិតគ្នា។»

លូមីមិនទាន់យល់ថាពាក្យនោះមានន័យយ៉ាងណាទេ។ ប៉ុន្តែលូមីចូលចិត្តហែលនៅក្បែរម្ដាយ។ លូមីក៏ចូលចិត្តចរន្តទឹកទន់ៗដែលឱបខ្លួនដែរ។

នៅយប់នោះ មេឃពេញទៅដោយផ្កាយ។ ពន្លឺផ្កាយចាំងលើផ្ទៃទឹក ធ្វើឱ្យទន្លេមើលទៅដូចជាផ្លូវដែលមានផ្កាយហូរ។ លូមីដេកលក់ដោយនៅជាប់នឹងម្ដាយ។ វាជាយប់ដែលពន្លឺថ្មីមួយបានកើតមកលើទន្លេមេគង្គ។

ពេលវេលាកន្លងផុតទៅ លូមីធំឡើងបន្តិចទៀត។ ឥឡូវនេះ លូមីអាចហែលតែម្នាក់ឯងបាន ដោយមិនបាច់នៅក្បែរម្ដាយ។ នៅព្រឹកមួយ មានសំឡេងសើចរីករាយលាន់មកពីមាត់ទន្លេ។ លូមីចង់ដឹង ក៏ហែលទៅជិតមាត់ទន្លេយ៉ាងស្ងាត់ៗ។

នៅលើផែឈើ មានក្មេងពីរនាក់។ ក្មេងប្រុសសក់ខ្លីពណ៌ត្នោតឈ្មោះដារា។ ដារាកំពុងគប់ថ្មរាបស្មើឱ្យលោតលើផ្ទៃទឹក។ ក្មេងស្រីដែលក្រងសក់វែងជាកន្ទុយតែមួយឈ្មោះបុប្ផា។ បុប្ផាដោតផ្កាពណ៌សនៅពីក្រោយត្រចៀក។

«មួយ ពីរ បី! ឃើញទេ? លោតដល់ទៅបីដង!» ដារាស្រែក។

ស្រាប់តែ មានក្បាលពណ៌សមួយលេចឡើងត្រង់កន្លែងដែលថ្មធ្លាក់។ គឺលូមី។

«អូយ! មានអ្វីម្យ៉ាងពណ៌សចេញពីទន្លេ!» ដារាដួលផ្ងារអង្គុយលើដី។ ប៉ុន្តែបុប្ផាមិនភ័យទេ។ បុប្ផាអង្គុយច្រហោងយឺតៗ ហើយលូកដៃទៅមុខ។ «សួស្ដី! ឯងជាផ្សោតមែនទេ? ស្អាតណាស់។»

លូមីយកថ្ងាសប៉ះដៃបុប្ផាថ្នមៗ រួចងក់ក្បាល។ ដារាបើកភ្នែកធំៗ។ «បុប្ផា! ផ្សោតនេះប្រហែលជាស្ដាប់យើងយល់!»

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក មិត្តទាំងបីបានជួបគ្នារាល់ថ្ងៃ។ ក្មេងៗនិទានរឿងក្នុងភូមិឱ្យលូមីស្ដាប់។ លូមីហួចយ៉ាងសប្បាយ ដូចជាកំពុងនិទានរឿងក្រោមទឹកឱ្យពួកគេស្ដាប់វិញ។ ទោះបីជានិយាយភាសាខុសគ្នា ក៏ចិត្តរបស់ពួកគេយល់គ្នាយ៉ាងល្អ។

នៅព្រឹកមួយ ដារាក្រោកយឺត។ ដារាស្ពាយកាបូប រត់ទៅកាន់ផែ។ ប៉ុន្តែទូកដែលទៅសាលារៀនអណ្ដែតទឹក បានចេញទៅឆ្ងាយបាត់ហើយ។ សាលារៀនអណ្ដែតទឹក គឺជាសាលារៀនតូចមួយដែលអណ្ដែតលើទន្លេ។

«ធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅ? ថ្ងៃនេះមានប្រឡងសរសេរតាមអាន……» ដារាធ្វើមុខចង់យំ។

ពេលនោះ លូមីហែលមកនៅមុខដារា ហើយបែរខ្នងឱ្យ។ «ឯងនឹងឱ្យខ្ញុំជិះខ្នងមែនទេ?» ដារាឡើងជិះលើខ្នងលូមីយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ លូមីហែលកាត់ចរន្តទឹកយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

ដារាទៅដល់សាលារៀនមុនទូកទៅទៀត។ លោកគ្រូ និងមិត្តភក្តិទាំងអស់ភ្ញាក់ផ្អើលស្រឡាំងកាំង។ ដារាអង្អែលថ្ងាសលូមី ហើយនិយាយថា «អរគុណណាស់ លូមី។ ឯងជាមិត្តដ៏អស្ចារ្យបំផុតរបស់ខ្ញុំ!»

នៅរដូវក្ដៅឆ្នាំនោះ ភូមិមានរឿងព្រួយបារម្ភ។ អ្នកនេសាទបោះសំណាញ់ពេញមួយថ្ងៃ តែមិនបានត្រីសោះ។ ពូសុខា ដែលជាឪពុករបស់ដារា ក៏ដកដង្ហើមធំ ពេលលើកសំណាញ់ទទេឡើង។

«ត្រីទៅណាអស់ហ្នឹង? បើនៅតែបែបនេះ អ្នកភូមិប្រហែលជាគ្មានអ្វីហូបទេ។»

ដារា និងបុប្ផារត់ទៅមាត់ទន្លេ ហើយហៅលូមី។ «លូមី! ឯងដឹងទេថាត្រីនៅឯណា?» លូមីងក់ក្បាល រួចបាត់ខ្លួនចូលទៅក្នុងទឹកជ្រៅ។

លូមីហែលជិតបាតទន្លេ ហើយផ្ចង់ស្ដាប់។ ផ្សោតអាចមើលឃើញក្រោមទឹកដោយប្រើសំឡេង។ ពេលលូមីបញ្ចេញសំឡេង «ក្រិក ក្រិក» សំឡេងនោះប៉ះនឹងត្រី ហើយខ្ទាតត្រឡប់មកវិញ។ មិនយូរប៉ុន្មាន លូមីក៏រកឃើញហ្វូងត្រីដ៏ធំមួយ ដែលប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅក្រោមម្លប់ថ្ម។

លូមីងើបឡើងលើផ្ទៃទឹក ហើយយកកន្ទុយវាយទឹកពីរដង។ «ផាប់! ផាប់!» «ប៉ា! លូមីឱ្យយើងតាមវាទៅ!» ដារាស្រែក។

ពូសុខា និងអ្នកនេសាទនាំគ្នាចែវទូកតាមលូមី។ លូមីហែលវាងទៅខាងក្រោយហ្វូងត្រី ហើយដេញត្រីឱ្យចូលសំណាញ់។ ពេលអ្នកនេសាទទាញសំណាញ់ឡើង ត្រីពណ៌ប្រាក់កំពុងរើបម្រះពេញសំណាញ់។

«នេះមិនមែនជាសុបិនទេមែនទេ? ផ្សោតមកជួយយើង!» អ្នកនេសាទស្រែកដោយរីករាយ។

នៅល្ងាចនោះ អ្នកភូមិបានជួបជុំគ្នានៅមាត់ទន្លេ។ ពូសុខានិយាយថា «លូមីបានជួយយើងហើយ។ ឥឡូវនេះ តោះយើងសន្យា ហើយរក្សាការសន្យានោះ។»

អ្នកនេសាទបានសន្យាបីយ៉ាង។ ទីមួយ នឹងចែកត្រីដែលចាប់បានមួយចំណែកឱ្យលូមី។ ទីពីរ នឹងលែងត្រីដែលតូចពេកត្រឡប់ទៅទន្លេវិញ។ ទីបី នឹងមិនដាក់សំណាញ់នៅកន្លែងដែលផ្សោតសម្រាក។

ចាប់ពីពេលនោះមក អ្នកនេសាទហៅលូមីដោយយកចែវគោះចំហៀងទូក «ប៉ុក ប៉ុក»។ ពេលនោះ លូមីនឹងមកប្រាប់ថាហ្វូងត្រីនៅឯណា។ ភូមិដែលមនុស្ស និងផ្សោតចាប់ត្រីជាមួយគ្នា បានក្លាយជាមោទនភាពថ្មីរបស់ភូមិនេះ។

ពេលរដូវប្រាំងមកដល់ ស្មៅនៅមាត់ទន្លេក៏ស្ងួតក្រៀមប្រែជាពណ៌លឿង។ ប៉ុន្តែនៅលើកោះតូចមួយកណ្ដាលទន្លេ ស្មៅនៅតែខៀវខ្ចី ហើយដុះយ៉ាងក្រាស់។

នៅមាត់ទន្លេ មានក្របីធំមួយក្បាលកំពុងឈរ។ ក្របីនោះពាក់ខ្សែពណ៌ក្រហម និងកណ្ដឹងតូចមួយនៅក។ វាឈ្មោះខ្មៅ។ ខ្មៅសម្លឹងមើលស្មៅនៅលើកោះ រហូតដល់ពោះរោទ៍ «គ្រូក»។ ប៉ុន្តែខ្មៅមិនហ៊ានដើរចុះទឹក សូម្បីតែមួយជំហាន។

«ខ្មៅ ហេតុអ្វីមិនឆ្លងទៅ?» បុប្ផាសួរ។ ខ្មៅឱនក្បាលចុះ។ យាយដែលជាម្ចាស់ខ្មៅឆ្លើយជំនួសថា «កាលខ្មៅនៅជាកូនក្របី វាធ្លាប់ធ្លាក់ទឹក។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក វាខ្លាចទឹក។»

ដារាសើច ហើយនិយាយថា «ក្របីខ្លាចទឹក? ខ្លួនធំម្ល៉េះ!» បុប្ផាចាប់ដៃដារាយ៉ាងណែន។ «ដារា ការភ័យខ្លាចមិនទាក់ទងនឹងខ្លួនធំ ឬតូចទេ។ ពេលយប់ ឯងក៏ខ្លាចពេលទៅបន្ទប់ទឹកដែរ មែនទេ?» មុខដារាឡើងក្រហម។ «ពិតមែន…… សុំទោសណា ខ្មៅ។»

ក្មេងៗរៀបផែនការជាមួយលូមី។ ដារាជ្រើសរើសកន្លែងទឹករាក់ ហើយដើរនាំមុខ។ បុប្ផាច្រៀងឱ្យខ្មៅស្ដាប់នៅក្បែរវា។ លូមីហែលនៅក្បែរខ្មៅ ហើយជួយបាំងចរន្តទឹក។

ខ្មៅញ័រខ្លួន ហើយដាក់ជើងមួយចុះទឹក។ រួចក៏ជើងមួយទៀត។ ពេលទឹកឡើងដល់ពោះ ខ្មៅក៏ឈប់។ ពេលនោះ លូមីយកខ្លួនផ្អែកនឹងជើងខ្មៅថ្នមៗ។ «មិនអីទេ ខ្ញុំនៅទីនេះ។» អារម្មណ៍របស់លូមីបានទៅដល់ចិត្តខ្មៅ។

ទីបំផុត ខ្មៅក៏ឆ្លងទៅដល់កោះ! ខ្មៅស៊ីស្មៅខៀវៗពេញមាត់ ហើយស្រែកយ៉ាងខ្លាំងដោយរីករាយ «ម៉ូ!»

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ខ្មៅចាប់ផ្ដើមស៊ាំនឹងទឹកបន្តិចម្ដងៗ។ ហើយរាល់ពេលក្មេងៗមកមាត់ទន្លេ ខ្មៅតែងតែដើរ «ធឹក ធឹក» មកស្វាគមន៍។ ឥឡូវនេះ លូមីមិនមែនមានតែមិត្តនៅក្នុងទឹកទៀតទេ។ នៅលើគោកក៏មានមិត្តដ៏រឹងមាំម្នាក់ដែរ។

បុប្ផានិយាយថា «ភាពក្លាហាន មិនមែនមានន័យថាមិនខ្លាចទេ។ ភាពក្លាហាន គឺការដើរទៅមុខមួយជំហាន ទោះបីជាខ្លាចក៏ដោយ។»

រដូវវស្សាបានមកដល់។ ភ្លៀងធ្លាក់មិនឈប់ មួយថ្ងៃ ពីរថ្ងៃ បីថ្ងៃ។ ទឹកទន្លេកាន់តែឡើងខ្ពស់ ហើយប្រែជាល្អក់ពណ៌ភក់។ ទឹកឡើងតាមសសរផ្ទះ រហូតដល់ជណ្ដើរ។

នៅយប់ទីបួន បុប្ផាកំពុងលើកកញ្ជើអង្ករទៅដាក់កន្លែងខ្ពស់។ ប៉ុន្តែជើងរបស់នាងរអិលលើជណ្ដើរសើម។ «អូយ!» បុប្ផាត្រូវចរន្តទឹកដ៏ខ្លាំងបោកនាំទៅ។

«ជួយផង!» សំឡេងរបស់បុប្ផាលង់បាត់ក្នុងសំឡេងភ្លៀង។ ប៉ុន្តែលូមីបានឮ។ លូមីហែលច្រាសចរន្តទឹកយ៉ាងលឿនដូចព្រួញ។

បុប្ផាតោងមែកឈើដែលអណ្ដែតមកបានយ៉ាងលំបាក។ លូមីមុជចូលក្រោមខ្លួនបុប្ផា ហើយប្រើខ្នងលើកនាងឡើង។ «លូមី!» បុប្ផាតោងព្រុយខ្នងលូមីយ៉ាងណែន។ លូមីដឹកបុប្ផាហែលទៅកាន់ទួលនៅខាងក្រោយភូមិ។ នៅលើទួលនោះ មានវត្តមួយដែលទឹកលិចមិនដល់។

ពេលទៅដល់ទួល បុប្ផាដកដង្ហើមញាប់ៗ ហើយនិយាយថា «លូមី នៅមានមនុស្សនៅក្នុងភូមិទៀត។ ទាំងលោកយាយ ទាំងទារកតូចៗ!»

លូមីហែលត្រឡប់ទៅភូមិវិញ។ ពូសុខា និងអ្នកនេសាទកំពុងជិះទូកជួយសង្គ្រោះមនុស្ស។ ប៉ុន្តែយប់នោះងងឹតឈឹង ពិបាករកផ្លូវណាស់។ លូមីហែលនៅមុខទូកដោយខ្លួនពណ៌ស។ ទោះក្នុងភាពងងឹត ក៏គេមើលឃើញខ្លួនពណ៌សរបស់លូមីច្បាស់ដែរ។ អ្នកនេសាទចែវទូកតាមលូមី តាមផ្លូវទឹកដែលមានសុវត្ថិភាព។

នៅក្នុងវាលស្រែដែលទឹករាក់ ខ្មៅក៏បានបង្ហាញស្នាដៃ។ ខ្មៅឱ្យចាស់ៗ និងក្មេងៗជិះលើខ្នង ហើយដើរ «ធឹក ធឹក» នាំពួកគេទៅកាន់ទួល។ ខ្មៅដែលធ្លាប់ខ្លាចទឹក ឥឡូវនេះកំពុងការពារមនុស្សគ្រប់គ្នា។

ពេលថ្ងៃរះ ទូកចុងក្រោយក៏ទៅដល់ទួល។ អ្នកភូមិទាំងអស់មានសុវត្ថិភាព គ្មានអ្នកណាម្នាក់បាត់ឡើយ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាឱបគ្នា ទាំងយំ ទាំងសើច។

ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក ភ្លៀងក៏ឈប់។ ទឹកទន្លេស្រកចុះវិញ ហើយអ្នកភូមិជួយគ្នាជួសជុលផ្ទះ។ ដារានិយាយថា «លូមីបំភ្លឺផ្លូវ ខ្មៅដឹកមនុស្ស ហើយប៉ាចែវទូក។ យើងទាំងអស់គ្នាសុទ្ធតែជាវីរបុរស!»

ឆ្នាំបន្ទាប់ អ្វីៗបែរជាផ្ទុយពីមុន។ ភ្លៀងស្ទើរតែមិនធ្លាក់សោះ។ ព្រះអាទិត្យដ៏ក្ដៅចាំងមកលើទន្លេអស់ជាច្រើនខែ។ ទឹកស្រកចុះ រហូតឃើញខ្សាច់លេចចេញមកនៅទីនេះទីនោះ។ ពេលទឹករាក់ ត្រីក៏ហត់ដង្ហើមយ៉ាងវេទនា។

ពួកផ្សោតក៏លំបាកដែរ។ នៅក្នុងទឹករាក់ ទឹកឆាប់ក្ដៅ ហើយចំណីក៏មិនគ្រប់គ្រាន់។ សូម្បីតែម្ដាយរបស់លូមីក៏មើលទៅអស់កម្លាំង។

លូមីទៅរកតាមេឃ។ «លោកតា ទន្លេកំពុងរីងស្ងួតហើយ។ តើពួកយើងគួរទៅណា?»

តាមេឃបិទភ្នែកយឺតៗ រួចបើកភ្នែកវិញ។ «ទន្លេមានបន្ទប់សម្ងាត់មួយ ចៅ។ គឺអន្លង់ជ្រៅ។ ទោះរាំងស្ងួតប៉ុណ្ណា ក៏ទឹកនៅទីនោះមិនដែលរីងដែរ។ តាធ្លាប់ទៅទីនោះម្ដង កាលនៅក្មេង។ វានៅខាងលើទន្លេ ត្រង់កន្លែងដែលមានថ្មខ្មៅធំៗបីដុំ។»

លូមីចេញដំណើរភ្លាម។ លូមីជៀសវាងខ្សាច់រាក់ៗ ហើយហែលច្រាសទឹកឡើងទៅលើ តាមផ្លូវទឹកតូចចង្អៀត។ ព្រះអាទិត្យលិចពីរដង និងរះពីរដង។ ហើយទីបំផុត លូមីក៏ឃើញថ្មខ្មៅបីដុំ!

ពេលមុជចុះទៅក្រោមថ្ម ទឹកត្រជាក់ និងជ្រៅ។ ត្រីក៏មកប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅទីនោះដែរ។ លូមីរីករាយណាស់ ក៏ហែលត្រឡប់ចុះទៅក្រោមវិញ។ រួចលូមីនាំក្រុមគ្រួសារផ្សោត និងហ្វូងត្រីទៅកាន់អន្លង់ជ្រៅ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ នៅក្នុងភូមិ អ្នកនេសាទកំពុងគិតពិចារណា។ «បើត្រីទាំងអស់ទៅប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅអន្លង់ជ្រៅ ពួកយើងទៅចាប់នៅទីនោះ ប្រាកដជាបានត្រីច្រើនណាស់។» អ្នកនេសាទម្នាក់និយាយ។

ពេលនោះ បុប្ផាដើរចេញមកមុខ។ «មិនបានទេ! ទីនោះជាផ្ទះចុងក្រោយរបស់ត្រី និងផ្សោត។ បើយើងចាប់អស់នៅទីនោះ ទោះភ្លៀងធ្លាក់មកវិញ ក៏ត្រីមិនត្រឡប់មកទន្លេវិញដែរ។»

ពូសុខាងក់ក្បាល។ «បុប្ផានិយាយត្រូវ។ អន្លង់ជ្រៅគឺជាបេះដូងរបស់ទន្លេ។ តោះយើងកុំចាប់ត្រីនៅទីនោះ។» អ្នកភូមិទាំងអស់លើកដៃយល់ព្រមនឹងការសន្យានោះ។

ពីរបីខែក្រោយមក ទីបំផុតភ្លៀងក៏ធ្លាក់មក។ ពេលទឹកទន្លេឡើងវិញ ត្រីដែលសម្រាកនៅអន្លង់ជ្រៅក៏ហែលបែកខ្ញែកទៅពាសពេញទន្លេ។ ទន្លេពោរពេញដោយជីវិតម្ដងទៀត។ មនុស្សការពារទន្លេប៉ុណ្ណា ទន្លេក៏តបស្នងវិញប៉ុណ្ណោះ។

ច្រើនឆ្នាំក្រោយមក ភូមិកាន់តែធំឡើង។ ទូករបស់ឈ្មួញពីភូមិឆ្ងាយៗ ចេញចូលញឹកញាប់។ ប៉ុន្តែជាមួយគ្នានោះ សំរាមក្នុងទន្លេក៏ចាប់ផ្ដើមកើនឡើងដែរ។ កញ្ជើបាក់ ក្រណាត់រហែក និងសំណាញ់ចាស់ៗដែលគេបោះចោល អណ្ដែតលើផ្ទៃទឹក។

ពេលទឹកប្រែជាល្អក់ មិត្តផ្សោតខ្លះក៏ចាកចេញពីទន្លេ។ «លូមី ទីនេះរស់នៅលំបាកណាស់ហើយ។ ពួកយើងនឹងទៅខាងក្រោមទន្លេ។» លូមីសម្លឹងមើលមិត្តៗដែលចាកចេញអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។

នៅរសៀលមួយ ពេលលូមីកំពុងហែលដេញចាប់ចំណី ស្រាប់តែខ្លួនជាប់អ្វីម្យ៉ាង។ វាជាសំណាញ់ចាស់មួយដែលលិចនៅក្រោមទឹក។ លូមីកាន់តែរើបម្រះដើម្បីចេញ សំណាញ់ក៏កាន់តែរុំណែនឡើង។

ផ្សោតរស់នៅក្នុងទឹក ប៉ុន្តែត្រូវឡើងមកដកដង្ហើមលើផ្ទៃទឹក។ លូមីចាប់ផ្ដើមហត់ដង្ហើម។ លូមីប្រមូលកម្លាំងទាំងអស់ ហើយហួចយ៉ាងខ្ពស់ និងវែង។ «វីៗៗ!»

ដារា និងបុប្ផាដែលកំពុងលេងនៅមាត់ទន្លេបានឮសំឡេងនោះ។ «សំឡេងលូមី! ប្រហែលមានរឿងអ្វីហើយ!» បុប្ផាស្រែក។ ដារារត់ទៅរកឪពុកភ្លាម។

ពូសុខាចែវទូកទៅរកកន្លែងដែលមានសំឡេង។ នៅក្រោមទឹក គាត់ឃើញខ្លួនពណ៌សជាប់រុំក្នុងសំណាញ់។ ពូយកកាំបិត ហើយលោតចូលទឹក។ «អត់ធ្មត់បន្តិចទៀត លូមី!» ពូកាត់សំណាញ់ម្ដងមួយសរសៃៗយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន កុំឱ្យលូមីរបួស។

ទីបំផុត លូមីក៏រួចពីសំណាញ់ ហើយងើបឡើងលើផ្ទៃទឹក។ «ហ្វូ!» លូមីដកដង្ហើមធំ។ ដារា និងបុប្ផាយំខ្សឹកខ្សួល ហើយឱបលូមី។

នៅយប់នោះ បុប្ផានិយាយនៅមុខអ្នកភូមិថា «អ្នកដែលបោះសំណាញ់ចោល ប្រហែលមិនមានចិត្តអាក្រក់ទេ។ ប៉ុន្តែសំណាញ់ដែលគេបោះចោល ក្លាយជាអន្ទាក់ដែលមើលមិនឃើញ។ ពួកយើងត្រូវជួយគ្នាសម្អាតទន្លេ។»

ថ្ងៃបន្ទាប់ ក្មេងៗបានបង្កើតក្រុម «អ្នកការពារទន្លេតូចៗ»។ រៀងរាល់សប្ដាហ៍ ក្មេងៗជិះទូកចេញទៅរើសសំរាមក្នុងទន្លេ។ មនុស្សធំក៏មកជួយដែរ។ ភូមិមានច្បាប់ថ្មីមួយ៖ «សំណាញ់ចាស់ មិនត្រូវបោះចោលក្នុងទន្លេទេ ត្រូវយកមកភូមិវិញ។»

ទន្លេក៏ថ្លាឡើងបន្តិចម្ដងៗ។ ប៉ុន្តែពេលខ្លះ លូមីនៅតែសម្លឹងទៅខាងក្រោមទន្លេ ព្រោះនឹកមិត្តៗដែលបានចាកចេញ។

តាមេឃជាផ្សោតដែលចាស់ជាងគេនៅក្នុងទន្លេ។ ពេលនេះ តាមេឃហែលយឺតជាងមុន។ ការងើបឡើងដកដង្ហើមក៏មើលទៅហត់នឿយណាស់។ លូមីនៅក្បែរតាមេឃរាល់ថ្ងៃ។

នៅយប់មួយដែលព្រះចន្ទភ្លឺស្វាង តាមេឃហៅលូមី។ «លូមី ចៅស្ដាប់រឿងរបស់តាបន្តិចបានទេ?»

តាមេឃនិទានរឿងចាស់ៗ។ រឿងដែលធ្លាប់ហែលឆ្លងកាត់ទឹកធ្លាក់ដ៏ធំ កាលនៅក្មេង រឿងនៅសម័យដែលទន្លេមានផ្សោតច្រើនណាស់ និងរឿងនៃថ្ងៃដែលព្រុយខ្នងរបស់គាត់មានរបួស។

«លូមី ទន្លេហូរទៅមុខមិនដែលឈប់ទេ។ ជីវិតក៏ដូច្នោះដែរ។ យើងកើតមក យើងធំឡើង ហើយថ្ងៃណាមួយ យើងក៏ត្រូវចាកចេញ។ វាជារឿងគួរឱ្យសោកស្ដាយ ប៉ុន្តែវាជាធម្មជាតិ។»

បន្ទាប់មក តាមេឃច្រៀងចម្រៀងមួយបទ ដែលមានសំឡេងទាប និងវែង។ ជាចម្រៀងដែលលាន់ឮទៅដល់ទឹកជ្រៅ។ លូមីស្ដាប់ចម្រៀងនោះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។

ព្រឹកបន្ទាប់ តាមេឃដេកស្ងៀមនៅបាតអន្លង់ជ្រៅ។ ទោះលូមីហៅប៉ុន្មានដងក៏ដោយ តាមេឃមិនបើកភ្នែកទៀតទេ។ តាមេឃបានលាចាកលោកហើយ។

អស់ជាច្រើនថ្ងៃ លូមីមិនឡើងមកមាត់ទន្លេទេ។ ទោះដារា និងបុប្ផាហៅប៉ុន្មានដង ក៏លូមីមិនឆ្លើយ។ ក្មេងៗដឹងថាលូមីកំពុងសោកសៅខ្លាំងណាស់។

បុប្ផាយកផ្កាពណ៌សធ្វើជាទូកផ្កាតូចមួយ។ ដារាអង្គុយរង់ចាំលូមីនៅមាត់ទន្លេរាល់ថ្ងៃ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ លូមីក៏ងើបឡើងលើផ្ទៃទឹកយឺតៗ។

បុប្ផាបណ្ដែតទូកផ្កាលើទឹក ហើយនិយាយថា «លូមី យាយរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់ថា ដរាបណាយើងនៅចងចាំនរណាម្នាក់ អ្នកនោះនឹងនៅរស់ក្នុងចិត្តយើងជានិច្ច។» ដារាក៏និយាយដែរថា «អ្វីៗដែលតាមេឃបានបង្រៀន ឥឡូវនេះនៅក្នុងខ្លួនឯងហើយ។»

លូមីយកចុងច្រមុះរុញទូកផ្កាថ្នមៗ។ ទូកផ្កាអណ្ដែតយឺតៗទៅកាន់អន្លង់ជ្រៅ។

នៅល្ងាចនោះ កូនផ្សោតតូចៗមកសួរលូមីថា «បងលូមី បើរដូវប្រាំងមកដល់ ពួកយើងត្រូវទៅណា?» លូមីញញឹម។ រួចលូមីនិទានរឿងអន្លង់ជ្រៅដែលមានថ្មខ្មៅបីដុំ ដូចដែលតាមេឃធ្លាប់បង្រៀន។ នៅក្នុងសំឡេងរបស់លូមី ចម្រៀងរបស់តាមេឃកំពុងហូរមកវិញម្ដងទៀត។

រៀងរាល់ឆ្នាំ នៅយប់ដែលព្រះចន្ទពេញវង់ភ្លឺជាងគេ ភូមិតែងរៀបចំពិធីបុណ្យដើម្បីអរគុណទន្លេ។ មនុស្សម្នាធ្វើប្រទីបតូចៗពីស្លឹកចេក និងផ្កា។ រួចពួកគេអុជទៀន ហើយបណ្ដែតលើទន្លេ។ «ទន្លេអើយ អរគុណសម្រាប់ឆ្នាំនេះ។ ឆ្នាំក្រោយ សូមជួយថែរក្សាពួកយើងទៀតផង។»

ពិធីបុណ្យឆ្នាំនេះពិសេសជាងរាល់ឆ្នាំ ព្រោះរឿងរបស់លូមី និងអ្នកការពារទន្លេតូចៗ បានល្បីសុះសាយទៅឆ្ងាយ។ មនុស្សពីភូមិឆ្ងាយៗក៏មកមើលពិធីបុណ្យដែរ។ ឈ្មួញនាំម្ហូបឆ្ងាញ់ៗ និងប្រដាប់ក្មេងលេងចម្រុះពណ៌មកលក់។

ដារា និងបុប្ផាបង្រៀនមនុស្សម្នាពីរបៀបធ្វើប្រទីប។ «ប្រទីបត្រូវធ្វើពីស្លឹកចេក និងផ្កាប៉ុណ្ណោះ។ ធ្វើបែបនេះ ទន្លេនឹងមិនកខ្វក់ទេ។»

ពេលនោះ ក្មេងប្រុសម្នាក់មកពីភូមិឆ្ងាយ បានបោះថង់នំទទេចូលទន្លេ។ ដារាហៀបនឹងខឹង ប៉ុន្តែបុប្ផាចាប់ដៃដារាទុក។ បុប្ផាដើរទៅរកក្មេងនោះ ហើយនិយាយយ៉ាងទន់ភ្លន់។

«សួស្ដី ខ្ញុំឈ្មោះបុប្ផា។ ក្នុងទន្លេនេះ មានមិត្តរបស់យើងឈ្មោះលូមីរស់នៅ។ បើសំរាមធ្លាក់ចូលទន្លេ លូមីអាចឈឺបាន។» ក្មេងប្រុសនោះមុខឡើងក្រហម។ «ខ្ញុំមិនដឹងសោះ។ សុំទោស។» ក្មេងនោះដោះស្បែកជើង ដើរចុះទៅមាត់ទឹក ហើយរើសថង់នោះឡើងវិញ។

ពេលព្រះចន្ទរះដល់កណ្ដាលមេឃ មនុស្សម្នាចាប់ផ្ដើមបណ្ដែតប្រទីបម្ដងមួយៗ។ ពន្លឺតូចៗរាប់រយ ទេ រាប់ពាន់ អណ្ដែតតាមទន្លេ។ ទន្លេភ្លឺចែងចាំង ដូចជាផ្កាយរាប់ពាន់នៅលើមេឃ។

ស្រាប់តែ មានអ្វីម្យ៉ាងពណ៌សលោតឡើងខ្ពស់ នៅចន្លោះប្រទីប។ គឺលូមី! ខ្លួនពណ៌សរបស់លូមីចាំងពន្លឺព្រះចន្ទ និងពន្លឺទៀន ភ្លឺផ្លេកៗ។

«វ៉ាវ! ផ្សោតពណ៌ស!» «វាភ្លឺពិតមែន!» មនុស្សពីភូមិឆ្ងាយមិនដែលឃើញទិដ្ឋភាពបែបនេះពីមុនទេ ពួកគេមើលស្រឡាំងកាំង។

ពូសុខានិយាយយ៉ាងខ្លាំងពីលើទូក។ «បងប្អូនទាំងអស់គ្នា! ផ្សោតនោះគឺលូមី ជាមិត្តរបស់ទន្លេយើង។ លុះត្រាតែទន្លេស្អាត ទើបលូមី ត្រី និងពួកយើងទាំងអស់គ្នាអាចរស់នៅជាមួយគ្នាបាន។» មនុស្សគ្រប់គ្នាបណ្ដែតប្រទីបរបស់ខ្លួន ហើយសន្យាក្នុងចិត្តថា «ខ្ញុំនឹងការពារទន្លេ។»

ក្រោយពិធីបុណ្យចប់ ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ លូមីសម្លឹងទៅខាងក្រោមទន្លេតែម្នាក់ឯង។ ពេលមើលប្រទីបចុងក្រោយអណ្ដែតទៅឆ្ងាយ លូមីគិតថា ‹តើមិត្តៗដែលបានចាកចេញ ក៏ឃើញពន្លឺនេះដែរឬទេ?›

ថ្ងៃបន្ទាប់ពីពិធីបុណ្យ លូមីប្រាប់ម្ដាយថា «ម៉ាក់ កូនចង់ហែលទៅខាងក្រោមទន្លេ។ កូនចង់ទៅរកមិត្តៗដែលបានចាកចេញ ហើយប្រាប់ពួកគេថា ទន្លេរបស់យើងស្អាតវិញហើយ។» ម្ដាយអង្អែលថ្ងាសលូមីយ៉ាងយូរ។ «ទៅដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយត្រឡប់មកវិញដោយសុវត្ថិភាពណា កូន។ លូមីរបស់ម៉ាក់ធំហើយ។»

លូមីក៏លាដារា និងបុប្ផាដែរ។ «ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកវិញ មុនព្រះចន្ទពេញវង់លើកក្រោយ។» ក្រសែភ្នែករបស់លូមីប្រាប់បែបនោះ។ បុប្ផាស្រាយខ្សែបូពណ៌ក្រហមមួយ ហើយបង្ហាញលូមី។ «ខ្ញុំនឹងចងខ្សែបូនេះនៅសសរផែ។ ពេលឯងត្រឡប់មកវិញ យើងជួបគ្នានៅទីនេះណា។»

ដំណើររបស់លូមីបានចាប់ផ្ដើម។ លូមីហែលកាត់តំបន់ថ្មដែលចរន្តទឹកខ្លាំង។ លូមីហែលតាមគែមដែលចរន្តទឹកខ្សោយ ដូចដែលតាមេឃធ្លាប់ប្រាប់។ លូមីហែលកាត់ភូមិជាច្រើនដែលមិនធ្លាប់ឃើញពីមុន។ ក្មេងៗនៅភូមិមួយឃើញផ្សោតពណ៌ស ក៏គ្រវីដៃឱ្យ។

ពីរបីថ្ងៃក្រោយមក លូមីបានមកដល់កន្លែងមួយដែលទន្លេធំទូលាយខ្លាំងណាស់។ ពីចម្ងាយ មានសំឡេងហួចដែលធ្លាប់ស្គាល់លាន់ឮមក។ គឺជាមិត្តផ្សោតដែលបានចាកចេញ!

«លូមី! ឯងពិតមែន!» មិត្តៗហែលមកចោមរោមលូមី។ ប៉ុន្តែមុខរបស់ពួកគេមិនស្រស់ស្រាយទេ។ «ទីនេះមានទូកច្រើនពេក ហើយអ៊ូអរណាស់។ ស្ទើរតែគ្មានកន្លែងសម្រាកសោះ។»

លូមីនិទានរឿងឱ្យមិត្តៗស្ដាប់។ រឿងអ្នកការពារទន្លេតូចៗ រឿងការសន្យារបស់អ្នកនេសាទ និងរឿងការសន្យាការពារអន្លង់ជ្រៅ។ «ទន្លេរបស់យើងថ្លាវិញហើយ។ មនុស្សបានសន្យាថានឹងការពារពួកយើង។ តោះ ត្រឡប់ទៅផ្ទះជាមួយគ្នា។»

មិត្តៗមើលមុខគ្នា រួចងក់ក្បាល។ លូមី និងមិត្តៗហែលច្រាសទន្លេឡើងទៅវិញជាមួយគ្នា។

វាជាយប់ដែលព្រះចន្ទពេញវង់។ ដារា និងបុប្ផាអង្គុយក្បែរសសរផែដែលមានចងខ្សែបូពណ៌ក្រហម។ «តើលូមីនឹងមកពិតមែនទេ?» ដារាសួរ។ បុប្ផាមិនឆ្លើយទេ តែចង្អុលទៅទន្លេ។

នៅលើទន្លេដែលមានពន្លឺព្រះចន្ទ ផ្សោតពណ៌សមួយក្បាលលោតឡើង។ នៅពីក្រោយ ផ្សោតពណ៌ប្រផេះងើបឡើងតាមគ្នា មួយ ពីរ បី…… ច្រើនជាងដប់ក្បាល! «លូមី! លូមីនាំមិត្តៗមកវិញហើយ!» សំឡេងស្រែកអបអររបស់ក្មេងៗលាន់ឮពេញភូមិ។

នៅយប់នោះ លូមីសម្លឹងមើលព្រះចន្ទពេញវង់ ហើយធ្វើបំណងប្រាថ្នា។ ‹សូមឱ្យទន្លេទាំងអស់លើលោក ភ្លឺចែងចាំងវិញដូចទន្លេរបស់យើង។ សូមឱ្យមនុស្ស និងផ្សោតជាមិត្តនឹងគ្នាជារៀងរហូត។›

ទន្លេមេគង្គនៅតែហូររហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ បើប្អូនៗមានឱកាសទៅមាត់ទន្លេ សូមមើលផ្ទៃទឹកឱ្យច្បាស់។ ប្រហែលជាមានផ្សោតពណ៌សមួយក្បាល មកសួរសុខទុក្ខប្អូនៗក៏ថាបាន។